Stodoła

 - Czarek chodź ze mną do stodoły ! - zaprosiłam Męża mego prywatnego , nie dając możliwości sprzeciwu.

- teraz Kochanie ? - w zasadzie to nie było zdziwienie , tylko wyczekiwanie zaskoczenia czymś.

- a kiedy? , jak słońce zajdzie ?

Szedł jak na skazanie , nie mając pojęcia co Go czeka i dlaczego ? Wrota stodoły rozwarł na oścież , stanął i gałkami ocznymi lustruje moją osobę . 

Czyżbym mu się spodobała w paltociku pikowanym , wielkim , długim pod kostki w podobie do śpiwora i do tego niebiewskim albo błękitnym, gumianym obuwiu z wyściółką w kratkę i szaliku zakutanym kole szyi i drażniącym mnie - bowiem latał i powiewał stresująco.

- co mam robić kochanie - usłyszałam niepewny głosik Czarka

- zdejmij krzesła ze stołu - jedno mi spadło, drugie prawie a trzecie ....ręki wolnej nie miałam na łapanie drania.

- po co ???? - lęk nie tylko w mowie , ale i w ocz błękicie Męża dał się zaobserwować 

- bo muszę na nim się rozwalić !!! - odparłam prawie spokojnie

czy ktokolwiek widział kiedyś zatrzask umysłowy ? a ja miałam przyjemność : u męża mego . Stał nieruchomo i oczekiwał w bezruchu na moje rozwalenie się.

a ja z wielkiego kosza wiklinowego rozwalałam serwetę po serwecie na wielkim biesiadnym stole i foty czyniłam .

 z nadbużańskiego Podlasia macham tradycyjnie i wieczorowo , Dośka vel Gryzmolinda